سیاست؛ آینه‌ی ادعاها و حقیقت‌ها

روژان‌پرس: سیاست، میدان ساده‌ای نیست. جایی است که بسیاری از انسان‌ها وارد آن می‌شوند با ادعاهایی زیبا، سخنانی پرطنین و شعارهایی که گوش‌ها را می‌نوازد. یکی می‌گوید به دنبال عدالت است، دیگری از خدمت به مردم سخن می‌گوید، و سومی ادعا می‌کند هیچ‌گاه به مقام و کرسی دلبستگی ندارد. اما گذر زمان، این داور بی‌رحم، همیشه پرده‌ها را کنار می‌زند و حقیقت را عریان می‌کند.

سال‌هاست که فردی در عرصه‌ی سیاست به‌ظاهر فعال بوده است؛ نشست‌ها، سخنرانی‌ها و فعالیت‌های بی‌وقفه‌اش همه نشانه‌ای از حضور پررنگ او به نظر می‌رسید. او بارها و بارها در جمع‌ها تأکید می‌کرد که هدفش از این تلاش‌ها نه دستیابی به مقام و قدرت، بلکه خدمت و پایبندی به آرمان‌هاست. برای او، سیاست باید ابزار تحقق عدالت و دفاع از حقوق مردم باشد، نه راهی برای رسیدن به صندلی‌های قدرت. این ادعاها، اگر صادقانه باشند، بی‌شک ارزشمندترین سخنان یک سیاست‌ورز محسوب می‌شوند.

اما امروز ورق برگشته است. هنگامی که جایگاهی نصیب او نشده و هیچ مقامی به دست نیاورده، چهره‌ای دیگر از او آشکار گردیده: خشمگین، عصبانی، ناراضی و حتی گاه کینه‌توز. همین واکنش، پرسشی جدی را پیش روی ما می‌گذارد: اگر واقعاً سیاست برای او ابزاری برای خدمت بود، چرا اکنون که بر کرسی قدرت ننشسته، چنین دچار طغیان و بی‌قراری شده است؟

اینجاست که تناقض میان ادعا و واقعیت رخ می‌نماید. کسی که می‌گفت «برای مقام نمی‌جنگم»، امروز دقیقاً به دلیل نرسیدن به مقام، سراسر وجودش پر از خشم است. در حقیقت، این وضعیت پرده از نیت‌های پنهان او برمی‌دارد. شاید تمام آن سخنان زیبا، تنها پوششی بوده‌اند برای عطش قدرت.

سیاست، بیش از هر عرصه‌ی دیگری، محک صداقت است. اگر کسی واقعاً به آرمان‌ها و ارزش‌ها باور داشته باشد، نبودِ مقام و منصب نمی‌تواند او را خشمگین سازد. او حتی در سکوت و حاشیه نیز آرام و استوار به راه خود ادامه می‌دهد، چرا که برایش اصل مهم، خدمت است، نه جایگاه. اما آن‌کس که بدون صندلی قدرت بی‌قرار و سرخورده می‌شود، نشان می‌دهد که همواره انگیزه‌ی اصلی‌اش همان جایگاه بوده است، نه آرمان.

جامعه‌ی ما امروز بیش از هر زمان دیگری به سیاستمدارانی نیاز دارد که صادقانه و بی‌ریا وارد میدان شوند؛ کسانی که حتی اگر هیچ مقام رسمی به دست نیاورند، باز هم دل در گرو مردم داشته باشند و با ایمان و آرامش در مسیر خدمت قدم بردارند. چرا که قدرت، نه جوهره‌ی سیاست، بلکه امتحانی است برای آشکار شدن درونیات انسان‌ها.

شاید این تجربه تلخ اما روشنگر، برای بسیاری درس باشد: سیاست آینه‌ای است که دیر یا زود، حقیقت چهره‌ی افراد را نشان می‌دهد؛ آینه‌ای که در آن نمی‌توان برای همیشه پشت نقابِ شعارها پنهان شد.