گویزه‌کویر جای نفس کشیدن است؛ جای شنیدن صدای آب و خش‌خش برگ‌هاست، نه غرش موتور.
شهروندخبرنگار روژان می‌نویسد: جای جای کوه آبیدر برای سنندجی‌ها سراسر خاطره است و زیبایی؛ پناهی است برای شهری که هر روز در هیاهوی دود، ترافیک و زندگی پرشتاب نفس می‌کشد و در میان دره‌ها و مسیرهای سبز آبیدر، تفرجگاه «گوێزه‌کوێر» جایی است که شهروندان سنندجی خود را به آن می‌رسانند تا ساعتی از شهر فاصله بگیرند؛ کنار چشمه و استخر پر از آب زلال آن بنشینند، صدای آب را بشنوند، زیر سایه درختان بیاسایند و نفسی عمیق، دور از دود و آلودگی شهر بکشند.
اما این آرامش، این روزها با صدای ناهنجار موتورهایی که در مسیرهای تفرجگاه رفت‌وآمد می‌کنند، به هم می‌ریزد.
تصویر این موتورسیکلت‌ها در کنار چشمه و درختان شاید برای برخی تنها یک صحنه عادی باشد، اما برای خانواده‌ای که برای ساعتی آرامش به این تفرجگاه آمده‌اند، صدای موتور می‌تواند همان آرامشی را که برای یافتنش از شهر گریخته‌اند، از او بگیرد.
گویزه‌کویر جای نفس کشیدن است؛ جای شنیدن صدای آب و خش‌خش برگ‌هاست، نه غرش موتور.
از موتورسواران انتظار می‌رود حرمت این پناهگاه عمومی و آرامش شهروندان را رعایت کنند و از تردد با موتورسیکلت در محدوده‌های پرتردد و محل استراحت مردم خودداری کنند.
و البته این تنها یک توصیه اخلاقی نیست؛ متولیان آبیدر و دستگاه‌های مسئول نیز باید برای ساماندهی تردد موتورسیکلت‌ها چاره‌ای جدی بیندیشند.
اگر قرار است آبیدر و گویزه‌کویر همچنان پناهگاه مردم سنندج بماند، باید برای آرامش آن حرمت قائل شد.
این تفرجگاه را برای مردم نگه داریم؛ بگذاریم آبیدر، همان آبیدری بماند که سنندجی‌ها برای آرامش به آن پناه می‌برند.
یاسین محمدی- شهروند سنندجی
آدرس کوتاه خبر: