نامه‌ای از یک مدیر مدرسه به رجال تصمیم‌گیر کشور

سیستم آموزش و پرورش بنیادی‌ترین نهاد اجتماعی هر کشوری است. هر چه آموزش و پرورش قوی‌تر و مستقل‌تر باشد آینده کشور روشن و روشن‌تر است و بلعکس.

امروزه در کشور ما آنچه در ظاهر نمایان است، ساختار آموزشی و تربیتی متمرکز، بسیار بزرگ و متاسفانه ضعیف پیاده شده است. ظاهرا جور ناکارآمدی برخی از مسئولان، ناترازی انرژی، کمبود بودجه، ناترازی مالی و ده‌ها ناترازی و بی‌تدبیری را باید سیستم آموزشی کشور و به تبع آن معلمان بکشند!

تعطیلی کشور با هیچ دلیلی،( محکمه پسند و محکمه ناپسند) قابل قبول نیست و در دراز مدت خسارت‌های بس بزرگ‌تری به کشور خواهد زد.

با تعطیلی‌های کارشناسی نشده صرفا» صورت مسئله را پاک می‌نماییم و اصل موضوع به صورت سوال‌هایی با قدرت‌تر و ریشه دار‌تر در چند سال آینده خود را به صورت هزاران مشکل و معضل اجتماعی و سیاسی دیرحل‌تر نشان می‌دهد.

آموزش اصلی‌ترین رکن تراز کشور است، با تعطیل نمودن آموزش به کدام تراز خواهیم رسید؟

لابد پاسخ تراز انرژی است!

اما اگر نیک به این پرسش بنگریم، در بین ناترازی جامعه آینده و ناترازی انرژی فعلی ظاهرا تصمیم‌گیرندگان حل ناترازی انرژی در زمان حال را ترجیح داده‌اند تا یک جامعه‌ی ناتراز با شهروندان ناتراز در آینده نچندان دور!

آینده کشور در گرو تربیت و آموزش اکنون است، اگر حضرات تصمیم گیرنده طول عمرشان رخصت دیدار با کودکان این سرزمین که بیست، سی سال آینده شهروند تراز اول مملکت خواهند شد‌، را بدهد آنوقت انگشت به دهان متحیر خواهند شد که چه گلی بر سر این سرزمین زده‌اند.

استنتاج بسیار ساده و پاسخ به این نوشته را شاید آموزش مجازی و تداوم تدریس، آموزش و تربیت در پلتفورم دانش‌آموزی شاد بدانند اما همه معلمان، مدیران مدارس، دانش‌آموزان و خانواده‌ها و به تبع آن وجدان‌های بیدار این سرزمین می‌دانند که هیچ گونه فرایند آموزشی و تربیتی در شاد صورت نمی‌گیرد، اگر هم صورت بگیرد جوابگوی آن همه نیاز دانش‌آموزان و به تبع آن نیروهای متخصص آینده کشور نیست.

در سال‌های تحصیل٩٩-٩٨ و ٤٠٠-٩٩ و ٤٠١-٤٠0 که نود و پنج درصد فرآیند آموزشی کشور مجازی و در بستر شاد انجام گرفت شاهد رشد اصلاحاتی همچون: بازماندگی از تحصیل، بازماندگی از آموزش، وقفه یادگیری، وقفه تربیتی، رشد تفکرات ناهمسازی با اجتماع، افزایش بزهکاری، رشد پدیده کودکان کار در مناطق کم برخوردار، رشد ازدواج‌های زودهنگام و ده‌ها پدیده نوظهور دیگر بودیم که با تعطیلی مدارس و آموزش مجازی قارچ گونه در جامعه نمایان شدند. دانش‌آموزانی که آن سه سال از مدرسه و آموزش حضوری محروم بودند در پایه‌های بالا به یک معضل تبدیل شده‌اند که میزان یادگیری و اندوخته علمی آنان در سطح پایه تحصیلی فعلیشان نیست.

آموزش مجازی در ایران آنچه سالهای اخیر مشاهده نمودیم، نود و نه درصد آن در بستر پلتفرم شاد صورت می‌گیرد دارای مسائل و مشکلاتی به قرار زیر بوده است:

چالش‌های متعدد و غیر قابل شمارش آموزش شاد به دو دسته‌ی ملموس و ناملوس (نهان و آشکار ) تقسیم می‌شود که آنچه در دسته‌ی ملموس نمایان است عبارتند از: عدم وجود طرح درس متناسب با آموزش مجازی؛ عدم آشنایی معلمان با آموزش مجازی، فقدان آموزش‌های مناسب برای توانمند‌سازی معلمان در آموزش مجازی، عدم ارزشیابی مناسب (تشخیصی،تکوینی، پایانی)؛ عدم بازخورد کیفیت آموزش ارائه شده به دانش‌آموز؛ بی‌اطلاعی از روش‌های متنوع تدریس، بی‌رغبتی به تدریس و یادگیری(معلم- دانش‌آموز)؛ عدم توجه کافی به تکالیف، پاسخگویی به تکالیف معلم توسط افرادی غیر از دانش‌آموز؛ حضور فرد دیگری در کلاس مجازی به جای دانش‌آموز، نبود زیرساخت لازم و کافی برای نظارت معلم و مدیر بر حضور دانش‌آموز؛ رابطه یک سویه معلم - دانش‌آموز، عدم برنامه‌ریزی دقیق برای کلاس‌های آموزشی؛ عدم امکان ایفای نقش و عرض اندام مدیران، راهبران، معاونان در فرایند یاددهی-یادگیری؛ در دسترس نبودن دانش‌آموزان در زمان تعیین شده؛ دارا نبودن همه دانش‌آموزان از لحاظ ابزارهای آموزش آنلاین؛ بی‌برنامگی و عدم وجود دستورالعمل و بخشنامه‌های کارشناسی شده برای بازگشایی و تعطیلی مدارس؛ بی‌رمقی کلاس‌های مجازی، نبود تعامل مناسب بین مدرسه(معلم، مدیر- خانواده، دانش‌آموز)؛ نافرمانی(بحق) دانش‌آموزان و خانواده‌ها از پذیرش نتیجه آموزش‌های مجازی؛ تضعیف جایگاه معلم و سیستم آموزش و پرورش؛ نبود فرصت‌های خلاقیت برای دانش‌آموزان؛ سرعت پایین اینترنت؛ )؛ گران بودن بسته‌های اینترنت، عدم انگیزه برای حضور در کلاس مجازی و ده‌ها عامل دیگر که فرایند آموزش مجازی در مدارس را تحت تاثیر قرار داده‌اند و باعث وجود نارضایتی‌های گسترده در بین مردم و دانش‌آموزان گردیده است.