در یک حادثه واقعی، تماس سریع با اورژانس، آغاز سریع CPR و استفاده از AED در صورت دسترسی می‌توانند حلقه‌های مهم زنجیره نجات باشند.
علی‌اکبر کریمی: گاهی قلب یک انسان می‌ایستد و در همان لحظه، زمان برای او به مهم‌ترین دشمن تبدیل می‌شود. در چنین شرایطی، آگاهی یک شاهد حادثه می‌تواند نخستین حلقه زنجیره نجات باشد. احیای قلبی ریوی یا CPR مجموعه اقداماتی است که برای حفظ گردش خون و اکسیژن‌رسانی به بدن فردی که پاسخ نمی‌دهد و تنفس طبیعی ندارد، انجام می‌شود تا رسیدن نیروهای امدادی.ایست قلبی با بیهوشی معمولی تفاوت دارد. فردی که دچار ایست قلبی شده است معمولاً پاسخ نمی‌دهد و تنفس طبیعی ندارد یا تنها نفس‌های غیرطبیعی و گاه‌به‌گاه دارد. در این شرایط، نباید منتظر ماند تا وضعیت خودبه‌خود بهتر شود.
اولین قدم؛ تشخیص و تماس با اورژانس
اگر فردی ناگهان روی زمین افتاد و پاسخ نمی‌دهد، ابتدا از ایمنی صحنه مطمئن شوید. سپس او را صدا بزنید و واکنشش را بررسی کنید.
اگر فرد پاسخ نمی‌دهد و تنفس طبیعی ندارد، فوراً از اورژانس کمک بخواهید. اگر فرد دیگری در محل حضور دارد، از او بخواهید با اورژانس تماس بگیرد و توضیح دقیق وضعیت مصدوم به اپراتور اورژانس اهمیت زیادی دارد.
CPR یعنی چه؟
احیای قلبی ریوی شامل فشارهای منظم و مداوم روی قفسه سینه است که با هدف حفظ جریان خون به اندام‌های حیاتی، به‌ویژه مغز و قلب، انجام می‌شود.
برای یک فرد بزرگسال که ناگهان دچار ایست قلبی شده و تنفس طبیعی ندارد، اگر آموزش دیده‌اید، احیای قلبی ریوی را آغاز کنید. فشارهای قفسه سینه باید در مرکز قفسه سینه و با سرعت و عمق مناسب انجام شوند.
اگر آموزش کافی ندارید، می‌توانید با راهنمایی اپراتور اورژانس، فشارهای قفسه سینه را آغاز کنید و تا رسیدن کمک حرفه‌ای ادامه دهید.
AED؛ دستگاهی که می‌تواند فرصت دوباره‌ای ایجاد کند
دستگاه AED برای تحلیل ریتم قلب و در صورت نیاز، دادن شوک الکتریکی طراحی شده است. این دستگاه معمولاً دستورهای صوتی و تصویری دارد و کاربر را مرحله‌به‌مرحله راهنمایی می‌کند.
اگر AED در دسترس است، آن را روشن کنید و دقیقاً مطابق دستورهای دستگاه عمل کنید. هنگام تحلیل ریتم یا اعمال شوک، کسی نباید با فرد تماس داشته باشد.
چرا سرعت اهمیت دارد؟
در ایست قلبی، زمان اهمیت حیاتی دارد. هرچه شروع اقدامات احیایی بیشتر به تأخیر بیفتد، احتمال آسیب شدید به مغز و سایر اندام‌ها افزایش می‌یابد. به همین دلیل، در یک حادثه واقعی، تماس سریع با اورژانس، آغاز سریع CPR و استفاده از AED در صورت دسترسی می‌توانند حلقه‌های مهم زنجیره نجات باشند.
آموزش حرفه‌ای قطعاً مهارت و اعتمادبه‌نفس بیشتری ایجاد می‌کند، اما در یک ایست قلبی، فرد حاضر در صحنه می‌تواند با تماس با اورژانس و پیروی از راهنمایی اپراتور، تا رسیدن نیروهای متخصص برای نجات جان مصدوم اقدام کند. هدف، جایگزین کردن شهروند با پزشک نیست؛ هدف این است که زمان طلایی پیش از رسیدن امداد از دست نرود.
نکته طلایی: اگر فرد پاسخ نمی‌دهد و تنفس طبیعی ندارد، منتظر نمانید تا خودش به هوش بیاید؛ سریع کمک بخواهید و طبق آموزش یا راهنمایی اورژانس، احیای قلبی ریوی را آغاز کنید.
چالش نبض نجات: تصور کنید در یک مکان عمومی فردی ناگهان زمین می‌افتد و به صدا زدن شما پاسخ نمی‌دهد. آیا می‌دانید سه اقدام نخست شما چه باید باشد؟
ایمنی صحنه را بررسی کنید؛ پاسخ‌دهی و تنفس طبیعی را ارزیابی کنید؛ و در صورت نبود پاسخ و تنفس طبیعی، فوراً درخواست کمک کرده و اقدامات احیایی را طبق آموزش و راهنمایی اورژانس آغاز کنید.
سخن هفته: در ایست قلبی، گاهی فاصله میان مرگ و زندگی، نه یک بیمارستان، بلکه چند دقیقه‌ای است که یک انسان آگاه برای کمک کردن تصمیم می‌گیرد.
نبض نجات؛ یاد بگیریم، آماده باشیم و در لحظه‌ای که جان انسانی در خطر است، تماشاگر نباشیم.
آدرس کوتاه خبر: