جشنواره «تحقیر» و مردود شدن مدعیان خدمت

سه شنبه دوم دی 1404 را باید به عنوان روز مرگ افتخارات و سند اثبات پیروزی نادانی و فساد بر سرنوشت کُردها ثبت کرد، در این روز برنامه‌ای پر از تشریفات، اداهای مدیریتی، اطوارهای سیاسی، ژست‌های دیپلماتیک، سخنرانی‌های «copy paste» و عکس‌های یادگاری با حضور مقامات ارشد استانی در سنندج اجرا شد که هیچ نامی به جز جشنواره «تحقیر» نمی توان بر آن نهاد.

اتاق بازرگانی سنندج در 7 خرداد (7 ماه قبل) سفیر کره جنوبی را با هدف آشنایی با استعدادهای سرمایه‌گذاری دعوت و برای «کیم جون پیو» چندین بازدید و نشست با فعالان اقتصادی برگزار کرد اما مشاهده وضعیت وخیم زیرساخت‌های نرم‌افزاری و سخت‌افزاری استان انگیزه سرمایه‌گذاری این چشم‌بادامی نجیب را از بین برد.

عواطف انسانی وی چنان جریحه دار شده بود که بعد از برگشت به تهران نهادهای خیریه کشورش را قانع کرد یک صدقه چند منظوره را به کردستان بدهند تا هم موجب خشنودی خداوند گردد، هم تبلغیاتی برای کارخانه‌های صنعتی باشد و هم نمایش کرامت اخلاقی؛ بر این اساس چند موتور آموزشی صنعت خودروسازی و انرژی خورشیدی به ارزش 500 هزار دلار و به رسم صدقه به فنی و حرفه‌ای کردستان داد.

عالی جناب «کیم جون پیو» به تمام اهدافش رسید ما هم به این واقعیت رسیدیم که توسعه‌یافتگی، رفاه و امنیت ریشه در میزان منابع ندارد بلکه ریشه در میزان عقلانیت و مسئولیت شناسی نظام حکمرانی و سیستم مدیریت دارد و ضعف این عوامل بنیان‌گذاران فرهنگ و تمدن خاورمیانه و ساکنان سرزمین طلا، آهن، کشاورزی، دامداری و تجارت خارجی را مستحق دریافت صدقه بیگانگان کرد.

 کمی به گذشته برگردیم و این را به یاد آوریم که ایران غنی قبل از کره جنوبی فقیر روند توسعه نوین را شروع کرد اما اکنون کار ایران به جائی رسیده که آنها نیم میلیون دلار صدقه به غنی‌ترین استان ایران می‌دهند و همه مدیران ارشد استان دور وی حلقه زده و برای این «رابین هود» کف و سوت می‌زنند و در برابرش تعظیم می‌کنند.

قدرتمندترین ویژگی ایدئولوژی حذف عقلانیت از برنامه‌ریزی، مسئولیت‌شناسی از مدیریت، تقسیم هموطنان به قطب‌های متضاد (مومن، کافر، مشرک، انقلابی، ضد انقلاب، خودی و غیر خودی) و آماده شدن میدان برای تسلط فساد است.

خلاء احزاب، رسانه‌های مستقل و انتخابات آزاد در 46 سال گذشته کردستان را میزبان باندهای فاقد اهلیت عقلایی و صلاحیت اخلاقی کرده و آنان با خیال راحت از هر نوع  نظارت، بازرسی و کنترل عبور و با اقتدار هر نوع اعتراض را با برچسب ضد انقلابی سرکوب کردند که نتیجه آن غارت منابع، هدرفت زمان و تحمیل شاخص فلاکت بر زندگی کردها شد.

عملکرد این مدت اسباب بی اعتمادی مردم به قانون، قانون‌گذار و مجری قانون را فراهم و امید به آینده را چنان نابود کردند که در زمان فراخوان‌های مختلف  تنها افراد مکلف و موظف (آنهم برای حفظ حقوق، یارانه و کالابرگ) در مراسم و پای صندوق رای حاضر می‌شوند.

کسانی که به این ادعا باور ندارند و آن را رد می‌کنند کمی از زمان پر برکت و مفیدشان را به مقایسه آمار مشارکت در انتخابات دهه‌های 60، 70 و 80 با دهه 90 به بعد اختصاص دهند.