بهجت احسن- رئيس هيئت مديره انجمن آلزايمر كردستان
آلزايمر جانكاهترين بيماری بدون درد بشری
آلزايمر جانكاهترين بيماري بدون درد بشري است كه در آن تو هستي، اما نيستي چون نميداني كيستي، كجا هستي و چرا هستي؟
15 شهریور تا 15 مهرماه، ماه جهانی بیماری آلزایمر
افزایش جامعه سالمندی یكی از مشكلات دنیا و نیز ایران است. اطلاعات آماری نشان میدهد كه در سال 2050 تعداد افراد بالای 60 سال به 2 میلیارد نفر در جهان میرسد و در سال 1420، 25 درصد جمعیت كشور ما را افراد سالمند تشكیل میدهد و جمعیت ایران به شدت در حال پیر شدن است، البته سالمندی به معنای پایان یافتن لذت بردن از زندگی نیست و سالمندان باید برای یافتن راههایی به منظور افزایش نشاط خود تلاش كنند.
این پیر شدن به دلایل: بالا رفتن سطح بهداشت عمومی، افزایش امید به زندگی و اصلاح سبك زندگی است ولی این توفیق الزاما همراه با سلامتی نیست.
در دوران سالمندی بازنشستگی اتفاق میافتد، این افراد اكثرا از فعالیتهای اجتماعی محروم میشوند، بیماریهای دوران سالمندی افزایش مییابد، بنیه مالی كاسته میشود، بیمههای اجتماعی كارایی مناسب را ندارند، مكانهای مناسب لازم جهت نگهداری سالمندان موجود نیست و امكانات تفریحی مناسب و كافی برای آنان وجود ندارد، تنهایی یكی دیگر از مشكلات دوران سالمندی است. تغییر سبك زندگی از سنتی به مدرن، تك فرزندی، بالا رفتن سن ازدواج، مهاجرتهای داخلی و خارجی فرزندان و فوت یكی از زوجین باعث میشود كه سالمندان در تنهایی به سر ببرند.
تنهایی و انزوا یكی از دلایل افسردگی و ایجاد آن زمینهساز آلزایمر در سالمندان است. آلزایمر جانكاهترین بیماری بدون درد بشری است كه در آن تو هستی، اما نیستی چون نمیدانی كیستی، كجا هستی و چرا هستی؟
عوامل متعددی در ایجاد آلزایمر نقش دارند ولی مهمترین آن افزایش سن است. 5 درصد افراد بالای 65 سال و 40 درصد افراد بالای 85 سال به دمانس یا كمبود حافظه مبتلا هستند. 65 درصد افراد مقیم در مراكز سالمندی آلزایمر دارند، در هر سال 7/7 میلیون نفر در جهان به دمانس مبتلا میگردند، یعنی هر سه ثانیه یك نفر، در جهان در حال حاضر 40 میلیون نفر به دمانس مبتلا هستند و این آمار به شدت در حال افزایش است.
مبتلایان به این بیماری اطلاعی از بیماری خود ندارند و فشار بار مراقبتی ناشی از آن چالش بزرگی برای اقتصاد كشور و خانوادههاست و هزینه نگهداری بالایی دارد.
باتوجه به افزایش سریع جامعه سالمندی و بیماریهای این دوران و بخصوص آلزایمر ایجاد حساسیت و توجه در جامعه نسبت به این بیماری و طرح جامعه پیشگیری از آن الزامی است.
با تشخیص هر 1 سال زودهنگام بیماری، معلولیت ناشی از آن را میتوان 5 سال به تعویق انداخت و این در حالی است كه شرم از ابراز بیماری و كتمان آن از طرف خود شخص و خانوادهها تشخیص زودهنگام را با مشكل مواجه میكند.
با مراجعه به پزشك متخصص مغز و اعصاب و روان و اسكن مغزی میتوان از این بیماری مطلع شد، متاسفانه در اكثر مواقع بیماران موقعی به پزشك مراجعه میكنند كه بیماری كاملا پیشرفت كرده است.
باتوجه به پیشرفت دانش پزشكی و پیشگیری از بیماری واگیر در ایران در مورد بیماری آلزایمر گامهای محدودی برداشته شده و این بیماری در زمره بیماریهای خاص قرار ندارد.
انجمن آلزایمر ایران اولین تشكل غیردولتی، آموزشی، درمانی، حمایتی، مراقبتی و توانبخشی ویژه این بیماران و تنها سازمان فعال در زمینه دمانس و بیماری آلزایمر در كشور است. این انجمن در سال 1380 توسط جمعی از افراد نیكوكار به عنوان مركز خیریه تاسیس شد و بعدها به انجمن آلزایمر ایران تغییر یافته و در سال 1385 عضو انجمن جهانی آلزایمر شده، این انجمن تاكنون تعداد زیادی از بیماران مبتلا را تحت حمایت قرار داده است.
انجمن آلزایمر استان كردستان نیز زیرنظر این انجمن در آبان ماه سال 97 تاسیس شده است. مهمترین فعالیتهای این انجمن افزایش اطلاعات و دانش عمومی در مورد شناخت بیماری آلزایمر و راههای پیشگیری از آن است. باتوجه به اینكه هزینه آن بسیار كمتر از درمان بیماری است و نیز غربالگری و شناخت بیماران مبتلا به آلزایمر كه بتوان پروسه درمان و توانبخشی را به گونهای انجام داد كه سیر بیماری كند شده و معلولیت ناشی از آن به تعویق بیفتد.
انجام این مهم با گذاشتن سمینارها و كلاسهای آموزشی در زمینه شناخت بیماری آلزایمر و راههای پیشگیری از آن امكانپذیر است.
كمك به مراقبین نیز یكی دیگر از اهداف این انجمنهاست، در واقع بار سنگین نگهداری و مراقبت از بیماران مبتلا به آلزایمر بر دوش مراقبین است و چون این افراد در معرض فشارهای روانی و روحی شدید قرار دارند و ممكن است خود نیز در معرض انواع بیماریها قرار گیرند، توجه و كمك و همدلی و تعامل با این افراد نیز در اولویت اهداف قرار دارد.از اهداف دیگر، توانبخشی بیماران مبتلا به آلزایمر است كه در انجمن آلزایمر ایران امكان پذیر است.
افزایش جامعه سالمندی یكی از مشكلات دنیا و نیز ایران است. اطلاعات آماری نشان میدهد كه در سال 2050 تعداد افراد بالای 60 سال به 2 میلیارد نفر در جهان میرسد و در سال 1420، 25 درصد جمعیت كشور ما را افراد سالمند تشكیل میدهد و جمعیت ایران به شدت در حال پیر شدن است، البته سالمندی به معنای پایان یافتن لذت بردن از زندگی نیست و سالمندان باید برای یافتن راههایی به منظور افزایش نشاط خود تلاش كنند.
این پیر شدن به دلایل: بالا رفتن سطح بهداشت عمومی، افزایش امید به زندگی و اصلاح سبك زندگی است ولی این توفیق الزاما همراه با سلامتی نیست.
در دوران سالمندی بازنشستگی اتفاق میافتد، این افراد اكثرا از فعالیتهای اجتماعی محروم میشوند، بیماریهای دوران سالمندی افزایش مییابد، بنیه مالی كاسته میشود، بیمههای اجتماعی كارایی مناسب را ندارند، مكانهای مناسب لازم جهت نگهداری سالمندان موجود نیست و امكانات تفریحی مناسب و كافی برای آنان وجود ندارد، تنهایی یكی دیگر از مشكلات دوران سالمندی است. تغییر سبك زندگی از سنتی به مدرن، تك فرزندی، بالا رفتن سن ازدواج، مهاجرتهای داخلی و خارجی فرزندان و فوت یكی از زوجین باعث میشود كه سالمندان در تنهایی به سر ببرند.
تنهایی و انزوا یكی از دلایل افسردگی و ایجاد آن زمینهساز آلزایمر در سالمندان است. آلزایمر جانكاهترین بیماری بدون درد بشری است كه در آن تو هستی، اما نیستی چون نمیدانی كیستی، كجا هستی و چرا هستی؟
عوامل متعددی در ایجاد آلزایمر نقش دارند ولی مهمترین آن افزایش سن است. 5 درصد افراد بالای 65 سال و 40 درصد افراد بالای 85 سال به دمانس یا كمبود حافظه مبتلا هستند. 65 درصد افراد مقیم در مراكز سالمندی آلزایمر دارند، در هر سال 7/7 میلیون نفر در جهان به دمانس مبتلا میگردند، یعنی هر سه ثانیه یك نفر، در جهان در حال حاضر 40 میلیون نفر به دمانس مبتلا هستند و این آمار به شدت در حال افزایش است.
مبتلایان به این بیماری اطلاعی از بیماری خود ندارند و فشار بار مراقبتی ناشی از آن چالش بزرگی برای اقتصاد كشور و خانوادههاست و هزینه نگهداری بالایی دارد.
باتوجه به افزایش سریع جامعه سالمندی و بیماریهای این دوران و بخصوص آلزایمر ایجاد حساسیت و توجه در جامعه نسبت به این بیماری و طرح جامعه پیشگیری از آن الزامی است.
با تشخیص هر 1 سال زودهنگام بیماری، معلولیت ناشی از آن را میتوان 5 سال به تعویق انداخت و این در حالی است كه شرم از ابراز بیماری و كتمان آن از طرف خود شخص و خانوادهها تشخیص زودهنگام را با مشكل مواجه میكند.
با مراجعه به پزشك متخصص مغز و اعصاب و روان و اسكن مغزی میتوان از این بیماری مطلع شد، متاسفانه در اكثر مواقع بیماران موقعی به پزشك مراجعه میكنند كه بیماری كاملا پیشرفت كرده است.
باتوجه به پیشرفت دانش پزشكی و پیشگیری از بیماری واگیر در ایران در مورد بیماری آلزایمر گامهای محدودی برداشته شده و این بیماری در زمره بیماریهای خاص قرار ندارد.
انجمن آلزایمر ایران اولین تشكل غیردولتی، آموزشی، درمانی، حمایتی، مراقبتی و توانبخشی ویژه این بیماران و تنها سازمان فعال در زمینه دمانس و بیماری آلزایمر در كشور است. این انجمن در سال 1380 توسط جمعی از افراد نیكوكار به عنوان مركز خیریه تاسیس شد و بعدها به انجمن آلزایمر ایران تغییر یافته و در سال 1385 عضو انجمن جهانی آلزایمر شده، این انجمن تاكنون تعداد زیادی از بیماران مبتلا را تحت حمایت قرار داده است.
انجمن آلزایمر استان كردستان نیز زیرنظر این انجمن در آبان ماه سال 97 تاسیس شده است. مهمترین فعالیتهای این انجمن افزایش اطلاعات و دانش عمومی در مورد شناخت بیماری آلزایمر و راههای پیشگیری از آن است. باتوجه به اینكه هزینه آن بسیار كمتر از درمان بیماری است و نیز غربالگری و شناخت بیماران مبتلا به آلزایمر كه بتوان پروسه درمان و توانبخشی را به گونهای انجام داد كه سیر بیماری كند شده و معلولیت ناشی از آن به تعویق بیفتد.
انجام این مهم با گذاشتن سمینارها و كلاسهای آموزشی در زمینه شناخت بیماری آلزایمر و راههای پیشگیری از آن امكانپذیر است.
كمك به مراقبین نیز یكی دیگر از اهداف این انجمنهاست، در واقع بار سنگین نگهداری و مراقبت از بیماران مبتلا به آلزایمر بر دوش مراقبین است و چون این افراد در معرض فشارهای روانی و روحی شدید قرار دارند و ممكن است خود نیز در معرض انواع بیماریها قرار گیرند، توجه و كمك و همدلی و تعامل با این افراد نیز در اولویت اهداف قرار دارد.از اهداف دیگر، توانبخشی بیماران مبتلا به آلزایمر است كه در انجمن آلزایمر ایران امكان پذیر است.
آدرس کوتاه خبر: