مسیر صعبالعبور و خاکی این منطقه، مانعی جدی در مسیر توسعه آن محسوب میشود.
راه و زیرساختهای حملونقل، یکی از ارکان اساسی توسعه پایدار در هر جامعهای به شمار میروند. بدون وجود بسترهای مناسب ارتباطی، دستیابی به اهداف کلان در حوزههای اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و حتی آموزشی عملاً امکانپذیر نخواهد بود. این موضوع بهویژه در مناطق دارای موقعیت جغرافیایی خاص و ظرفیتهای نهفته، از اهمیت دوچندان برخوردار است.منطقه تاریخی و فرهنگی هورامان که در فهرست میراث جهانی یونسکو نیز به ثبت رسیده، با برخورداری از طبیعتی بکر، فرهنگی اصیل، مردمانی سختکوش و پیشینهای غنی در حوزههای معنوی، هنری و زیستمحیطی، ازجمله مناطقی است که ظرفیت بالایی برای توسعه پایدار در بستر بومگردی، صنایعدستی، باغداری و دامداری دارد. بااینوجود، متأسفانه برخی از روستاهای این منطقه، بهویژه روستاهای واقع در حاشیه رودخانه سیروان، سالهاست که از نعمت برخورداری از یکراه ارتباطی استاندارد، ایمن و آسفالته محروم ماندهاند.
روستاهایی نظیر دێوەزناو، جوڵاندێ، دەل، دەڵەمەرز، زۆم، ئەسپەرێز و ڕوار باوجود موقعیت منحصربهفرد جغرافیایی، چشماندازهای طبیعی چشمگیر، منابع آبی فراوان، ظرفیتهای گردشگری و اقتصادی همچون مجتمعهای پرورش ماهی سرد آبی و توان بالقوه در توسعه بومگردی و صادرات محصولات محلی، به دلیل نبود راههای مناسب از گردونه اصلی توسعه خارج ماندهاند. این مسئله نهتنها موجب کندی روند سرمایهگذاری و کاهش انگیزه فعالان حوزه گردشگری شده، بلکه در فصول بارندگی و شرایط جوی نامساعد، باعث محرومسازی ساکنان از خدمات پایه و اضطراری نیز گردیده است.
بهعنوان نمونه، مجتمع پرورش ماهیان سرد آبی (قزلآلا) در روستای دێوەزناو، یکی از نمونههای بارز و موفق فعالیت اقتصادی در دل این طبیعت کوهستانی است که با ایجاد اشتغال مستقیم و غیرمستقیم، زمینه رشد اقتصادی منطقه را فراهم ساخته است. بااینحال، مسیر صعبالعبور و خاکی این منطقه، مانعی جدی در مسیر توسعه آن محسوب میشود. گردشگرانی که برای بهرهمندی از زیباییهای طبیعی، آشنایی با فرهنگ اصیل و یا بازدید از مراکز تولیدی بومی به این مناطق سفر میکنند، متأسفانه به دلیل دشواری مسیر و ناایمنی راه، اغلب از تکرار سفر خود صرفنظر میکنند. این مسئله بهمرور باعث کاهش جریان گردشگری، رکود اقتصادی و درنهایت، مهاجرت معکوس از روستا به شهر میشود.
اهالی این روستاها بارها و بارها طی سالیان اخیر، از طریق مکاتبات رسمی، دیدارهای حضوری، پیگیری از طریق شوراهای اسلامی روستاها و مشارکت در نشستهای عمومی و مردمی، خواستار بهسازی و آسفالت جادههای منتهی به این روستاها شدهاند. بااینوجود، متأسفانه تاکنون اقدام اجرایی، مستمر و ملموسی در این زمینه صورت نگرفته و همچنان این مطالبه جدی و بهحق مردم، بیپاسخ باقیمانده است.
مردم روستاهای مذکور در حاشیه رودخانه سیروان، ضمن احترام به تلاشها و زحمات مسئولان اجرایی، مطالبه آنها از نماینده محترم مردم مریوان و سروآباد در مجلس شورای اسلامی و فرماندار محترم شهرستان سروآباد این است با درک صحیح از اهمیت راههای ارتباطی در فرآیند توسعه و با توجه به ظرفیتهای منحصربهفرد منطقه، موضوع بهسازی و آسفالت جادههای منتهی به این روستاها، بهویژه جاده روستای دێوەزناو را در اولویت ویژه قرار دهند.
بدیهی است تحقق این مطالبه، نهتنها گامی مؤثر در جهت رفع تبعیض و محرومیت تاریخی در این بخش از کشور است، بلکه عاملی کلیدی در تقویت سرمایهگذاری، رونق تولیدات محلی، افزایش تردد گردشگران، ارتقاء سطح معیشت مردم و نهایتاً تحقق توسعه متوازن منطقهای خواهد بود.
امید است که باهمت و پیگیری مجدانه مسئولان محترم و با همافزایی نهادهای ذیربط، شاهد گشایش در مسیر زندگی مردم این روستاها و تحقق وعدههای توسعهگرایانه باشیم.
آدرس کوتاه خبر: