نیمکت نشین‌های اجباری؛ روایت دخترانی که استعداد ورزشی شان نادیده گرفته شد

داستان تلخ انحلال تیم فوتسال دختران شهرستان دیواندره که به گفته بازیکن تیم «میدیا فلاحی»: تمام نوجوانیم، هفت سال از عمرم، وقت و انرژیمان را صرف آن تیم کردیم، بارها به گروه مرگ می افتادیم، زخم می خوردیم و با اراده و ایمان ادامه می دادیم. مسیر سختی بود اما، هیچ کدام به تلخی آن تماس از تهران نبود که ما از بازی در لیگ برتر جاماندیم.

یاران سهرابی نام تیم فوتسالی از شهرستان دیواندره است که  سال ۱۴۰۲ بعد چند سال تلاش بی وقفه اعضا از لیگ دسته دوم به دسته یک و نهایتا سهمیه ورود به لیگ برتر را به دست آورد. اولین ورزش تیمی در تاریخ استان کردستان که به لیگ برتر صعود کرده است، خانم «ئاسو سهرابی» سرمربی جوان و با تجربه تیم کە دارای مدرک مربیگری C فوتبال و مدرک درجه دو فوتسال آسیا و سابقه مربیگری در لیگ برتر، چندین دوره قهرمانی در سطح استان و لیگ های دسته سوم، نایب قهرمان لیگ دسته دو، دسته یک و صعود به لیگ برتر را در کارنامه خود دارد می گوید: تمام بچه ها با عشق هرچه در توان داشتند برای تیم گذاشتند و جنگیدیم، سالهای اول این تیم با هزینه شخصی اداره می شد، هیچ کس تاکید می کنم هیچ ارگان و سازمان ورزشی از ما حمایت نکرد از تمام سازمانهای ورزشی کمک گرفتیم اما هیچ مساعدتی نه در سطح شهرستان نه در سطح استان دریافت نکردیم.

مدیرعامل شرکت بوبوتو آقای نجیب شریفی در گفت‌وگویی با ایرنا با اشاره به اینکه در این سالها 500 میلیون تومان برای این‌ تیم هزینه کردیم و با همه مشکلات و کمبودها تیم را به این‌ جایگاه رساندیم، متاسفانه علی‌رغم این شرایط، هیئت استانی مدام برای این ورزشکاران مشکل ایجاد کرده حتی در برخی موارد با کارشکنی اداره ورزش و جوانان شهرستان دیواندره نیز روبرو شده‌اند که به آنها اجازه تمرین نمی دهند البته با پا درمیانی استاندار کردستان مشکل حل شده است. اگر مسئولان استانی حمایت نکنند این تیم را واگذار کرده و دیگر اسپانسری نخواهم کرد. آیا کسی این غیرت را دارد که تیمی که به لیگ‌ برتر راه یافته است اجازه دهد حذف شود؟ متاسفانه هیچ کدام از مسئولان از اداره‌ کل ورزش‌ و جوانان استان و شهرستان دیواندرە گرفته تا بخش خصوصی از ورزش کردستان حمایت نمی‌کنند.

خانم سهرابی کە خود مسئولیت سرپرستی تیم را هم بە دوش داشت اشارە می کنند: بعد از کسب سهمیه لیگ برتری باید مبلغ حدود ۱۰۰ میلیون تومان برای ورود به بازی ها پرداخت می شد. ما تا لحظه آخر امیدوار بودیم از جایی حمایت شویم که متاسفانه چون پرداخت انجام نشد. در زمان قرعه کشی بازی ها حذف شدیم و به لیگ دسته یک سقوط کردیم.

بعد از آن هم چون تمام حمایتها را از دست دادیم و نگران بودم که تیم به دسته دوم سقوط کند امتیاز را به مبلغ ناچیز ۹۰میلیون تومان به تیم تهرانی فروختیم.

تیم منحل شد، دختران ورزشکار ما، فراموش‌شدگانی که رؤیاهایشان زیر سایه بی‌توجهی کمرنگ شد. ناامید و دلشکسته شدند، بعضی‌ها برای بازی به استان‌های دیگر رفتند. بعضی‌ها ورزش حرفه‌ای را کنار گذاشتند، مربی با تیم لیگ برتری قرارداد بست و شهر خود را ترک کرد، وقتی تشویق جای خود را به بی‌مهری می‌دهد، استعداد دختران ورزشکار در سکوت پژمرده می‌شود.

آنها فرزندان این شهر بودند اما نادیده گرفته شدند. یکی از بازیکن‌ها می‌گوید: اگر پسر بودیم قطعا تیم مان به حال خود رها نمی‌شد!

یک سال بعد، خانم ئاسو سهرابی تحت حمایت «کانون مهر عظام» با هدف کشف استعداد و کمک به رشد ورزشکاران در شهرستان دیواندره دوباره تیمی با رده سنی پایین تر در شهرستان دیواندره گرد هم آورد. (کانون مهر عظام) آقای علی کفاشیان، عباس ایروانی و علی پارسی به مدت نزدیک به سه سال تمام قد از تیم حمایت کردند. از (اجاره سالن تا حقوق سرمربی و کیف و کفش و لباس و لوازالتحریر) بازیکن‌ها را به عهده گرفته بود.

تیم با نام مهرعظام(یاران سهرابی) با قدرت در حال ادامه دادن است و خانم سهرابی باور دارد که به زودی به لیگ برتر صعود می‌کنند. و اکنون که حامی ندارد اگر مسئولین برای دختران ورزشکار دل بسوزانند، افتخارات بیشتری نصیب استان خواهد شد.

میدیا فلاحی کاپیتان تیم جدید، او هم امیدوار است هم نگران که آیا تیم جدیدش به سرنوشت قبلی دچار می‌شود؟ آیا باز هم مورد بی‌مهری مسئولین ورزشی قرار می‌گیرد؟

به گفته مربی: تیم جدید بە راستی در بین رقبا شگفتی آفریدە ما میانگین سنی مان از همه  تیم‌ها کمتر است، در هر بازی یک سر و گردن از بقیه بالاتر هستیم، مسئولین ورزشی نباید چشمان خود را بر استعداد و تلاش دختران این تیم ببندند.