فریادی که در نگاه‌ها پنهان است

انسان‌های آبرومند پیرامون خود را دریابیم؛ آنان که در تمام سالیان زندگی، جز رنج و مشقت بهره‌ای نبرده‌اند. آنان که دویدند، اما زیر بار سنگین تورم افسارگسیخته، قامتشان خم شد و به مقصدی نرسیدند. آنان که به سبب بی‌عدالتی‌ها و سیاست‌های نادرست اقتصادی، از جایگاه طبقه متوسط فروغلتیدند و به جرگه فقرای جامعه پیوستند؛ همان‌ها که سفره‌هایشان هر روز کوچک‌تر و چشم‌انتظار معجزه‌ای ناگزیرند.

️کافی‌ست چشم‌هایمان را بشوییم و جهان را به گونه‌ای دیگر ببینیم. چه بسیار کسانی که سیاست را بر صداقت ترجیح دادند و این، مایه تأسف روزگار ماست. زندگی می‌توانست سرشار از زیبایی باشد، اگر خدای فصل‌ها رحم و شفقت و مهربانی را در دل‌هایمان می‌کاشت؛ اما چه تلخ است که چهره کریه فقر، حتی لذت داشتن همان جوانه کوچک امید را از انسان مستمند دریغ می‌کند.

️اکنون زمان آن است که بی‌تفاوتی را به کناری نهیم، دست یکدیگر را گرم بفشاریم و گوش جان به صدای آبرومندانی بسپاریم که هیچ‌گاه نیاموختند رنجشان را فریاد زنند.

بیاییم در زلالی چشم‌هایشان غمی را ببینیم که موج می‌زند، اما لب‌هایشان از نجابت بسته مانده است.

️در این برهه دشوار، جز به یاری هم امیدی نداریم. پس یار و غمخوار یکدیگر باشیم؛ که تنها در سایه همدلی و همراهی، می‌توان بار سنگین این روزگار را بر دوش کشید.