طلاق عاطفی؛ جدایی جان‌ها و خاموشی قلب‌ها

روزنامه‌ روژان| خانه، نخستین پناهگاه انسان است؛ جایی که کودک در آن طعم عشق، امنیت و اعتماد را می‌چشد. دیوارهای خانه اگرچه از سنگ و گچ‌اند، اما با مهر و گفت‌وگو و احترام زنده می‌مانند. هر خانواده جهانی کوچک است با فرهنگ و اصول ویژه‌ی خود، جایی که پدر و مادر، آیینه‌ی رفتار و اخلاق فرزندانند.

کودک از همان لحظه‌ای که چشم به دنیا می‌گشاید، نخستین درس‌ها را نه در مدرسه، که از نگاه و رفتار والدین می‌آموزد؛ از شیوه‌ی گفت‌وگو، احترام، قانون‌مداری و پایبندی به ارزش‌ها.

اما در سال‌های اخیر واژه‌ای غم‌انگیز در جامعه ما پررنگ شده است: «طلاق عاطفی». واژه‌ای که هرچند قانونی ثبت نمی‌شود، اما در واقعیت، حکم جدایی جان‌ها و خاموشی قلب‌ها را دارد. زن و شوهری که زیر یک سقف‌اند، اما سال‌هاست فاصله‌ای سرد میانشان کشیده شده است. لب‌ها نمی‌جنبند، نگاه‌ها از هم گریزان‌اند و در میان این خاموشی، کودکان بیش از همه آسیب می‌بینند؛ کودکانی که به جای محبت، سکوت می‌آموزند و به جای آرامش، اضطراب.

طلاق عاطفی تنها یک بحران درونی نیست؛ نشانه‌ای است از فروریختن تعهد، از کمرنگ‌شدن باورهای اخلاقی و از بی‌اعتمادی پنهان در جامعه. در پناه این واژه، گاه رفتارهایی شکل می‌گیرد که جز خیانت نمی‌توان نامی بر آن گذاشت؛ روابطی خارج از چهارچوب اخلاق و قانون که به تدریج بنیان خانواده را سست می‌کند.

چنین پدیده‌ای نه با فرهنگ اصیل کردی سازگار است و نه با قوانین و آموزه‌های شرع مقدس اسلام. در فرهنگی که زن و مرد به عنوان دو بال زندگی شناخته می‌شوند، بی‌مهری و سردی قلب‌ها، نشانه‌ای از غفلت و فراموشی ریشه‌های انسانی ماست.

در زندگی زناشویی، گاهی رفتن آسان‌تر از ماندن است؛ اما انسان آگاه، پیش از بریدن رشته پیوند، برای ترمیم آن می‌کوشد.

تعهد، وفاداری و صداقت، ستون‌های خانه‌اند. هر بار که شکسته شوند، نه تنها دل همسر، بلکه بنیان اخلاقی فرد نیز فرو می‌ریزد. خانواده تنها یک پیوند عاطفی نیست، بلکه مسئولیتی اجتماعی است که سلامت نسل آینده را تضمین می‌کند. فرزندان حق دارند در فضای پاکِ محبت و اعتماد رشد کنند، نه در هوای سنگین بی‌مهری و خیانت.

امروز جامعه ما بیش از هر زمان دیگر، به آشتی عاطفی و بازسازی پیوندها نیاز دارد. بزرگان، نخبگان فکری، مشاوران، روحانیون و معتمدان محلی باید با پند، گفت‌وگو و الگوی رفتاری خود، این زخم عمیق را مرهم نهند.

بی‌تفاوتی در برابر فروپاشی عاطفی خانواده‌ها، یعنی چشم بستن بر آینده‌ای پر از کودکانی که در تنهایی رشد می‌کنند.

بیایید نگذاریم این بوی ناخوشایند خیانت و سردی، جای عطر محبت و وفاداری را در خانه‌های ما بگیرد؛

چرا که فرزندان ما، سزاوار دنیایی گرم، پاک و لبریز از عشق‌اند.