در دو دهه گذشته، دهها واژگونی و تصادف در این مسیر رخ داده است. بیش از ۱۰ نفر جان خود را از دست دادهاند و دهها نفر دیگر دچار آسیبهای جبرانناپذیر شدهاند.
«ضرورت تعریض و ایمنسازی جاده روستای گواز، فریادی برای زندگی»بسمالله الرحمن الرحیم
وَ مَن أَحیاها فَکَأَنَّما أَحیا النّاسَ جَمیعاً
با نهایت تأثر و اندوه، بار دیگر داغی جانسوز بر دل مردم شریف شهرستان سروآباد و منطقه پایگلان نشست. در حادثهای دردناک که در مسیر روستای گواز رخ داد، یکی از فرزندان عزیز این دیار، مرحوم شورش سبحانی به همراه همسر فداکار و دو فرزند معصومش، جان به جانآفرین تسلیم کردند و تنها یادگار این خانواده، دختر خردسالی است که هنوز در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان مریوان با مرگ و زندگی دستوپنجه نرم میکند.
این مصیبت تنها یک سانحهی جادهای نیست؛ این، فریاد مظلومیت مردم گواز است که در پیچوخم جادههای ناایمن و بیپناه، هر سال صدای جان باختن عزیزانشان را میشنوند.
گواز؛ روستایی زرخیز، مردمی صبور، جادهای بیرحم
روستای گواز، در فاصلهای کوتاه از زادگاه من، روستای پایگلان، یکی از زیباترین و پرثمرترین مناطق کوهستانی شهرستان سروآباد است. مردمانی سختکوش، دلپاک و مؤمن، با دستانی پینهبسته اما دلهایی سرشار از عشق به زندگی و میهن.
در این روستای کوهستانی با حدود ۲۰۰ خانوار و جمعیتی بالغ بر ۷۵۰ نفر، زندگی در دامان طبیعت جریان دارد. باغهای گیلاس، آلبالو، انجیر، انار، گردو و انگور، نه تنها زیبایی چشمنواز این منطقه را دوچندان کردهاند، بلکه سالهاست که بخش مهمی از تولید محصولات باغی مرغوب استان کردستان و غرب کشور را تأمین میکنند.
اما پشت این طراوت طبیعی، دردی عمیق پنهان است؛ جادهای که باید شریان زندگی باشد، سالهاست به مسیر مرگ تبدیل شده است.
مسیر ۶ کیلومتری منتهی به این روستا، باریک، پرپیچ و خطرناک است؛ نه شانه خاکی دارد، نه گاردریل ایمن، و نه علائم هشداردهنده کافی. جادهای که هر رانندهای در آن، مرگ را در یک پیچ احساس میکند.
در دو دهه گذشته، دهها واژگونی و تصادف در این مسیر رخ داده است. بیش از ۱۰ نفر جان خود را از دست دادهاند و دهها نفر دیگر دچار آسیبهای جبرانناپذیر شدهاند.
با وجود تذکرات، گزارشها و پیگیریهای مکرر مردم، هنوز اقدام جدی و مؤثری برای ایمنسازی این مسیر صورت نگرفته است. این در حالی است که دولت محترم و نهادهای انقلابی و مردمی، در سایر بخشهای خدماتی همچون احداث مدرسه، خانه بهداشت و مسیر اصلی جاده، خدمات ارزشمندی انجام دادهاند که جای تقدیر دارد.
اما ایمنسازی جادهی گواز، دیگر مطالبهای ساده نیست؛ مطالبهای حیاتی است.
فریاد مردم؛ صدای زندگی را بشنوید
ما مردم روستای گواز و شهرستان سروآباد، با تمام ایمان و عشق به کشورمان، امروز خواستار توجه ویژه و فوری به دو مطالبهی حیاتی هستیم:
1. تعریض و ایمنسازی کامل جادهی گواز با ایجاد شانهی خاکی مناسب، نصب گاردریل مطمئن، خطکشی استاندارد، علائم هشداردهنده و آسفالتسازی کل مسیر.
2. نصب دکل مخابراتی تلفن همراه اول با پوشش کامل و آنتندهی قوی، تا مردم این منطقه در مواقع اضطراری بتوانند جان خود و دیگران را نجات دهند.
در نبود آنتن تلفن همراه، بسیاری از قربانیان حوادث جادهای، پیش از رسیدن کمک، جان باختهاند. این در حالی است که در عصر فناوری و ارتباطات، نبود ارتباط مخابراتی در یک روستای فعال و پرجمعیت، دیگر پذیرفتنی نیست.
دولت وفاق ملی و مسئولین بومی؛ زمان عمل فرا رسیده است
امروز که دولت وفاق ملی با رویکردی مردممحور و عدالتگستر در رأس امور قرار دارد، و بسیاری از مدیران استانی و شهرستانی از میان فرزندان همین دیار برخاستهاند، زمان آن رسیده است که این همدلی به عمل تبدیل شود.
مردم شریف کردستان همواره وفاداری و صداقت خود را در عمل ثابت کردهاند؛ اکنون نوبت دولتمردان است که با تصمیمی شجاعانه و مردمی، مرگ را از جادهی گواز دور کنند.
این مطالبه، سیاسی نیست، جناحی نیست، و به هیچ جریان خاصی تعلق ندارد؛ این فریاد انسانیت است، صدای زندگی است.
همانگونه که رهبر معظم انقلاب بارها تأکید فرمودهاند: خدمت به مردم، عبادت است. آیا تعریض جادهای که میتواند جان دهها انسان را نجات دهد، از والاترین عبادات نیست؟
گواز، قلب تپندهی تولید و امید در کوهستان
در روزگاری که کشور ما بیش از هر زمان دیگر نیازمند خودکفایی و تولید بومی است، روستاهایی مانند گواز، سنگرهای خاموش اقتصاد مقاومتی هستند.
مردمان این منطقه، بیهیاهو اما با تلاشی مداوم، باغداری و دامداری را زنده نگه داشتهاند.
اما نبود جادهی ایمن، نه تنها جان آنان را تهدید میکند، بلکه راه توسعه و امید را هم میبندد.
چگونه میتوان انتظار داشت که جوان روستایی در روستای خود بماند، وقتی هر سفر به شهر، سفری پر از ترس و اضطراب است؟
چگونه میتوان از گردشگری روستایی، از صنایع دستی، از سرمایهگذاری سخن گفت، وقتی راه دسترسی، دروازهی خطر و دلهره است.
فرزندان این خاک، منتظر عدالتاند
اینجانب یوسف خانی به عنوان یک فرزند کوچک این دیار، با افتخار اعلام میکنم که مردم ما اهل منطق، گفتوگو و صبرند؛ اما صبر مردم نباید بهانهی بیعملی شود.
اکنون که خون بیگناه شورش سبحانی و خانوادهی مظلومش بر خاک این جاده ریخته است، دیگر سکوت جایز نیست.
ما نمیخواهیم حادثهی بعدی، نام دیگری از این روستا را در سیاههی داغ و اندوه بنویسد.
از استاندار محترم کردستان، فرماندار محترم سروآباد، مدیرکل محترم راه و شهرسازی استان، و مدیران محترم مخابرات و بنیاد مسکن انتظار میرود که با تشکیل کمیتهای فوری و میدانی، بازدید از مسیر و برنامهریزی برای تعریض و ایمنسازی جاده گواز را در اولویت کاری خود قرار دهند.
در پایان؛ تعهدی برای زندگی
اجازه دهیم مرگ، آخرین میهمان این جاده باشد.
اجازه دهیم خون بیگناهان، سرآغاز بیداری و تصمیمی بزرگ شود.
باور کنیم که ایمنی جاده، امنیت جان، و آرامش مردم، بزرگترین خدمت به توسعه است.
از همه فعالان مدنی، نخبگان، معلمان، روحانیون، دهیاران، شوراهای اسلامی، و رسانههای استان دعوت میکنم تا با اتحاد و همصدایی، این مطالبهی انسانی را به گوش مسئولان برسانند.
ما باور داریم که با همدلی مردم و ارادهی دولت، جادهی مرگ گواز، به جادهی زندگی و امید تبدیل خواهد شد.
روح همهی درگذشتگان این مسیر، بهویژه مرحوم شورش سبحانی و خانوادهی عزیزش، قرین رحمت الهی باد.
باشد که خون پاک آنان، چراغ راه تصمیم و تدبیر گردد.
و السلام علیکم و رحمهالله و برکاته
دکتر یوسف خانی دکترای مدیریت استراتژیک
فعال مدنی و اجتماعی، مدیر مؤسسه فرهنگی نوآوران هنر و سخن سگال
شهرستان سروآباد – 14 مهر ۱۴۰۴
آدرس کوتاه خبر: