هویت ورزشی دختران دیواندرە در گرو ناکارآمدی مدیران ورزشی/ روناک آلماسی

سرمربی می گوید: ”شاگردان من در دیواندرە مجبوربودند در نامناسب‌ترین ساعات روز، زیر کوران گرمای طاقت‌فرسا، در سالن ورزشی تمرین کنند. در حالی که سالن در بهترین ساعات یا خالی است یا در اختیار تیم‌های دیگر قرار می‌گیرد، تیم دختران مجوز تمرین را تنها در این ساعات نامساعد دریافت می‌کنند.“

تیم فوتسال دختران دیواندره، که قرار بود سفیر افتخار و هویت این منطقه در میادین ورزشی باشد، امروز ناگزیر شده تا با نام "سیروان دهگلان" در رقابت‌ها حاضر شود. این جابجایی اجباری، نه تنها نمادی از بی‌توجهی عمیق به هویت مکانی و تعلقات دختران ورزشکار است، بلکه زنگ خطری جدی برای ساختار مدیریت ورزشی در این منطقه به شمار می‌رود.

در بطن این ماجرا، سازمان ورزش به عنوان نهاد بالادستی، با سکوتی معنادار، نظاره‌گر این وضعیت است. وظیفه اصلی این سازمان، حفاظت از حقوق ورزشکاران، حمایت از استعدادهای بومی و تضمین اجرای عدالت در توزیع منابع و فرصت‌هاست. اما در قضیه تیم فوتسال دختران دیواندره، به نظر می‌رسد این سازمان نتوانسته به وظایف نظارتی و حمایتی خود عمل کند. بی‌توجهی به تعلقات هویتی و فرهنگی یک تیم، نشان‌دهنده ضعفی ساختاری در سیستم نظارتی سازمان ورزش است. این سازمان باید پاسخگو باشد که چرا اجازه داده تا هویت یک تیم ورزشی، قربانی اختلافات داخلی یا بی‌برنامگی مدیریتی شود.

هیئت فوتبال شهرستان دیواندره، در این میان، نقش محوری در ایجاد این بحران ایفا کرده است. از یک سو، شاهد برخورد سلیقه‌ای با ورزشکاران هستیم, از جمله محدود کردن دسترسی به سالن‌های ورزشی در ساعات مناسب و واگذاری آن‌ها به تیم‌های دیگر، که نشان از عدم اولویت‌بندی صحیح دارد. این رویکرد، تنها یک روی سکه از سبک مدیریتی شهرستان است. دختران ورزشکار، با تمام تلاش و تعلق خاطرشان به دیواندره، احساس می‌کنند که نادیده گرفته شده‌اند. انکار هویت و عدم حمایت کافی از سوی نهاد مسئول، احساس سرخوردگی عمیقی را در آن‌ها ایجاد می‌کند و این پرسش اساسی را مطرح می‌سازد که آیا بستر رشد و حمایت، باید قربانی ناکارآمدی و روابط ناسالم شود؟

نکته دیگری که بر ابهامات این سوژە می‌افزاید، مسئله انتصاب نایب رئیس جدید هیئت فوتبال است. سوالی کە مطرح است: چرا نایب رئیس قبلی بدون اطلاع حذف و دلیل انتصاب همسر رئیس هیئت به عنوان نایب رئیس چیست؟ پرسش‌های جدی در مورد شایسته‌سالاری و شفافیت در فرآیندهای مدیریتی مطرح می‌کند. هیئت فوتبال و سازمان ورزش، موظفند به صورت شفاف دلایل این تغییرات و همچنین چرایی این انتصاب را برای افکارعمومی روشن سازند. تا زمانی که شایسته‌سالاری جایگزین روابط و خویشاوندسالاری نشود و سازمان‌های ناظر وظایف خود را به درستی و بە دور از سلیقە شخصی انجام ندهند، تکرار چنین تراژدی‌هایی در ورزش شهرستان اجتناب‌ناپذیر خواهد بود.

دختران دیواندره، با تمام شور و تعهدشان، امروز با واقعیتی تلخ روبرو هستند: برای دیده شدن و حفظ تیمشان، مجبورند هویت شهری خود را به کناری بگذارند. این تیم، که با نام "یاران سهرابی" شناخته می‌شود، قرار بود پرچم‌دار افتخار دیواندره باشد، اما اکنون زیر سایه نامی دیگر(سیروان دهگلان) در بهترین سانس روز تمرین می کنند و تلخ‌تر اینکه، همین دختران دیواندره‌ای که با نام دهگلان در میادین حاضر می‌شوند، هر روز درخششی تازه دارند و به پیروزی‌های متعددی دست می‌یابند. موفقیت‌هایشان در دهگلان، گویی نمکی بر زخم بی‌توجهی مسئولان دیواندره است، یادآور این نکته که استعدادها در این شهر وجود دارند، اما بستری برای شکوفایی‌شان فراهم نیست.

این وضعیت، پیامی ناگوار را به استعدادهای جوان این دیار می‌فرستد: "اگر می‌خواهید موفق شوید، شاید بهتر باشد از شهری دیگر پیگیری کنید! " این چرخش ناخواسته، ریشه‌هایش در ناکارآمدی مدیریتی و بی‌توجهی به مقوله ورزش بانوان نهفته است، واقعیتی که نباید باعث شود هویت شهر، قربانی بی‌تدبیری شود.

سرنوشت تیم دختران فوتسالیست دیواندره، تلنگری است برای مدیران و مسئولان، یادآوری اینکه استعدادهای جوان، امانت‌هایی گران‌بها هستند که باید با تمام توان از آن‌ها پاسداری کرد، نه اینکه قربانی تصمیمات عجولانه و غیرمسئولانه شوند. امید است که این نقد، جرقه‌ای برای اصلاحات اساسی در بدنه مدیریت ورزشی شهرستان باشد.