چرا اراضی و مراتع ملی و طبیعتِ بکر و دامنههای کوه پرشکوه نقارهکوب تا حد تخریبی جبران ناپذیر و غیرمسئولانه قرار گرفته است
هواریونِ طبیعت کردستان، حمید و خبات و چیاکو با عروج از میان شعلههایِ سرکشِ آتشِ آبیدر، حجّت بر عاملان تجاوز و تصرف و تخریب طبیعت و اراضی ملی، تحت هر عنوان و در هرجای کشور، به ویژه کردستان تمام کردند.پروانهوار، تن به شعلههای وحشیِِ آتشِ آبیدر زدند و با نثار جانی شیرین و شیفته، عشق به سرزمین و زیستبوم را عینیت بخشیدند و ارزش و اهمیتِ طبیعت، این ضامن زندگی را به درستی روایت نمودند و خود با قامتی افراشته چون دماوند در شرارهی شعلههای سرکشِ آتش، پایکوبان و دست افشان، سرود عاشقانهی شرف و انسانیت سردادند و به ابدیت و جاودانگی پیوستند. یادشان گرامی و راهِ روشن شان هماره پر رهرو باد.(آمین)
اگر چـه پیشبینیهای مبتنی بر تجربه و تغییراتِ فصلی و آب و هوایی، حاکی از احتمال وقوع حتمیِ این قبیل حوادث میباشد؛ با این وجود، دستگاهها و متولیان رسمی منابع طبیعی و محیط زیست، متأسفانه چنانکه باید، چابک و مجهز نبوده و آمادگی لازم در مقابله با بروز این بحرانها و کنترل دامنهی آن ندارند. و گر نه جامعه این چنین دچار حیرت و حرمان و متحمل خسارات و مصائبی چنین دردناک نمی گردید و این سرمایه های ارزشمند انسانی از دست نمیرفت.
اما هرگز نمی توان و نباید این تراژدی و غمنامه را به سطح یک حادثهی معمول تنزل داد. در کشمکش و گیر و دار این رخداد تراژیک، عناصری بس مهم قابل تفسیرند. کوهستان، طبیعت و زیستبوم، که برای قربانیان شأنی ربوبی و الوهیت یافته و آنان تا حد پرستسِ این پدیدهی طبیعی، پیش رفتهاند و حتی خود را قربانی کرده و این پیوند را، پیوند انسان و طبیعت را، عمق و اهمیت و جاودانگی بخشیده اند.
نامیرایان حمید، خبات و چیاکو این سه هواریِ فداکارِ طبیعتِ پرشکوه کردستان، با نثار جان و هستی خود، حجت بر ادارات و دستگاههای متولی حفاظت از محیط زیست و منابع طبیعی، طبیعت یاران، انجمنها، کوهنوردان و سمنهای زیست محیطی به خصوص عاملان تجاوز و تصرف و تخریب اراضی ملی و مراتع و منابع طبیعی، تحت هر عنوان، در هر نقطهای از کشور عزیز ایران، به ویژه استان کردستان تمام کردهاند.
زین پس منشور و میراث گرانسنگ این زندهیادان ضامن و حافظِِ طبیعت بکر و بخشندهی کردستان، از دستدرازی سودجویان خواهد بود. این رویداد تلخِ و تاریخی باید نقطهی عطفی باشد بر پایان تعرض و تخریب و تحدید اراضی ملی و منابع طبیعی حتی در صورت توجیهات قانونی!
بیجار گروس از جمله شهرهای استان کردستان است که بیشترین آسیب زیست محیطی، به طبیعت بکر و منحصر به فرد آن وارد آمده است. این شهر ساهاست از نبود طرحی جامع، مبتنی بر خرد مدیریتی، با لحاظ مسائل زیست محیطی و ویژگی طبیعت خاص آن، در رنج بوده است. به جرأت میتوان گفت:" کمتر شهری چون بیجار آمیخته و اجین با طبیعت و ییلاقاتی خوشمنظر و خدادادی وجود دارد؛ گنجینهای که متأسفانه چند سالی است به انحاء مختلف در معرض تجاوز و تخریب و آسیبِ آشکار دستگاههایی از دولت قرار گرفته است.
آنچه موجب این بخش از نوشتار گردیده است، بروز حادثهی تأسفبار آتشسوزی آبیدر و قربانی شدن سه تن از فرزندان برومندی است که همگان را در عزا و اندوهی عمیق فرو برده است، چنانکه بدین مناسبت از ناحیهی مقامات عالی دولت رسماً دو روز عزای عمومی در سطح استان اعلام گردید.
این همه نشان از اهمیتی است حیاتی و انکار ناپذیر که امروزه به طبیعت و حفظ محیط زیست اختصاص یافته است.و این بر همگان آشکار است.
بدین لحاظ اکنون این پرسش اساسی پیش روی افکارعمومی و شهروندان فهیم شهرستان فرهنگ پرور بیجار قرار گرفته است که: "چرا اراضی و مراتع ملی و طبیعتِ بکر و دامنههای کوه پرشکوه نقارهکوب تا حد تخریبی جبران ناپذیر و غیرمسئولانه قرار گرفته است". .
در بین کوههای سربرافراشتهای که چون برج و بارویی سترگ، شهر و مردمانش را به مهر فرا گرفتهاند و امنیت و آرامش بخشیدهاند، کوه نقار کوب همیشه برای این مردمان، نمادِ مهر و صلابت و شکوه و عظمت بوده است! که متأسفانه این سالها به ناسپاسی در معرض نیستی و نابودی حاصل از طرحها و تصمیماتِ بی رویهی شهر و شهرسازی بی کمترین ملاحظاتِ زیست محیطی قرار گرفته است.
گزارش این تخریب، به طور مبسوط در هفته نامه سیروان، چاپ چهارم مردادماه جاری انعکاس یافته است و در آن از تمامی مقامات استان و شهرستان و فعالان مدنی و محیط زیستی طلب نجات و امداد شده است. رجاء واثق دارد، که مسئلهی زیست محیطی موضوع این نوشتار در درجهای از اهمیت قرار دارد که مقامات مسئول از جمله استاندار محترم قبل از بروز فاجعه آن را در اولویت توجه خود قرار داده دستور توقف صادر نمایند.
و اکنون سخن پایانی با مسئولان محترم و ذیربط و ادارات تابعه ی شهرستان بیجار:
آبیدر و آربابا و نقاره کوب و نسار و تفتان و دماوند و البرز و زاگرس، سر چشمهی زیست و زایشاند و قلمرو پاکباختگانِ آتشِ جان ستانِ آبیدر! حمید و خبات و چیاکو!
حرمت نگهدارید. به خود آیید و دست بدارید. بیش از این به خشونت، چنگ بر چهرهی مهربان طبیعت خدا نکشید. تخریبِ کوه شکوهمند نقاره کوب این نماد هویت و صلابت بیجار را متوقف کنید.
برای اهل اندیشه و انسانیت حجت تمام است.
بیاییم، اصول و ارزشهای انسانی و الهی را پاس بداریم.
کردستان، بیجار گروس:
علی غفاری - مرداد ۱۴۰۴
آدرس کوتاه خبر: