صدیق مینایی – روزنامهنگار
«سد ژاوه» از ادعای پیشران توسعه تا تبدیل شدن به بحران توسعه
ما از حل این معما ماندهایم که هیولای پشت پرده این جنایات چه کسی است که زورش به همه میرسد؟ چه منافعی با ارزشتر از جان مردم، محیط زیست و توسعه کردستان در این پروژه قرار دارد که حاضرند برای اتمامش دست به هر کاری بزنند؟
تحلیلگران در تشخیص اینکه آیا ضعف در هدایت و بیتوجهی به واقعیتها سرنوشت مردم را تعیین میکند، یا اینکه عدهای با برخورداری از حمایتهای مصونیتساز، سلامت مردم، محیط زیست و منافع ملی را فدای منافع نامشروع خود میکنند، در ماندهاند.
همزمان با کلنگزنی احداث سد ژاوه با شعار تامین آب شرب و کشاورزی در سال 1388 فریاد صاحبنظران و کارشناسان دلسوز ملک و ملت هم بلند شد زیرا مکانیابی، طراحی و فنی آن را غلط دانسته و پیشبینی میکردند این سد در آینده تبدیل به سرطان غیر قابل علاج در توسعه کردستان خواهد شد.
تجمیع فاضلابهای تصفیه نشده سنندج و روستاهای حریم، پساب سمی شهرک صنعتی سرنجیانه، کشتارگاههای سبک و سنگین، خروجی خطرناک پتروشیمی کردستان و فضولات حیوانی در پشت تاج این سد و زیر آب رفتن هزاران هکتار باغات و مزارع سبب بروز فاجعههای بهداشتی، زیستمحیطی و اقتصادی خواهد شد که دایره زیانش به کردستان خلاصه نشده و تمام کشور را در برمیگیرد.
مدتی مدیران ارشد استانی آبگیری این سد را به حل ایرادات مذکور موکول کردند و قول دادند که در سریعترین زمان آن را حل کنند اما چند سال از این وعدهها گذشته و هیچ اقدامی نشد که سکوت رسانهها و نمایندگان سنندج در مجلس از همه این فاجعهها کشندهتر و زجرآور تر است و مردم حق دارند تا هر دو را نفرین کنند.
اما خبری در سومین هفته تیرماه 1404 همه صاحبنظران و مدافعان محیط زیست و توسعه کردستان را تکان داد و آن این بود که اعلام شد در این هفته فاز اول آبگیری این سد انجام میشود اما با وساطت یا مخالفت معاون عمرانی استاندار روبرو و کار انجام نشد.
حال ما از حل این معما ماندهایم که هیولای پشت پرده این جنایات چه کسی است که زورش به همه میرسد؟ چه منافعی با ارزشتر از جان مردم، محیط زیست و توسعه کردستان در این پروژه قرار دارد که حاضرند برای اتمامش دست به هر کاری بزنند؟
سوءمدیریت در برنامهریزی و اجرای مشکوک پروژههای کلان، بهویژه در حوزههای حساس آب و محیط زیست، به یکی از دغدغههای جدی کارشناسان و دلسوزان در کردستان تبدیل شده است. استمرار این روند نگرانکننده، نه تنها میتواند سایهی بیاعتمادی به دولت را در میان مردم منطقه گسترش دهد، بلکه با توجه به هزینههای سرسامآور این طرحها، شائبهی فساد و رانت را نیز قوت میبخشد.
بنابراین ضرورت دارد تا هسته مرکزی نظام قدرت حساسیت سیاسی نهفته در آبگیری سد ژاوه را درک و در راستای اصلاح ایرادات وارد بر آن اقدام عاجل کند تا این هم به اعتراضات و انتقادات کوردها افزوده نشده و شکافها بیش از این افزایش نیابد.
آدرس کوتاه خبر: