رشد بیرویه استفاده از خودروهای شخصی نقش مهمی در تشدید این بحران دارد.
یادداشت؛
ترافیک سنگین و ناکارآمدی حملونقل عمومی در سنندج، به یکی از جدیترین چالشهای شهری تبدیل شده؛ چالشی که مستقیماً بر کیفیت زندگی شهروندان تأثیر گذاشته است.
سنندج در سالهای اخیر با رشد جمعیت، افزایش خودروهای شخصی و گسترش نامتوازن شهر، با یکی از جدیترین مشکلات شهری خود یعنی ترافیک و ضعف حملونقل عمومی مواجه شده است؛ مشکلی که دیگر محدود به ساعات اوج رفتوآمد نیست و به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل شده است.
ساختار کالبدی سنندج، بهویژه در هسته مرکزی شهر بر پایه خیابانهای باریک و بافتی شکل گرفته که پاسخگوی حجم فعلی تردد نیست.
خیابانهایی پاسداران، امام خمینی (ره) و اطراف میدان آزادی، روزانه شاهد گرههای ترافیکی طولانی هستند؛ گرههایی که نهتنها موجب اتلاف وقت شهروندان میشود، بلکه پیامدهایی چون افزایش آلودگی هوا، فرسودگی اعصاب و کاهش بهرهوری شهری را نیز به دنبال دارد.
در این میان رشد بیرویه استفاده از خودروهای شخصی نقش مهمی در تشدید این بحران دارد. نبود سیستم حملونقل عمومی کارآمد، منظم و قابلاعتماد باعث شده بسیاری از شهروندان حتی برای مسیرهای کوتاه نیز به استفاده از خودروی شخصی روی بیاورند، اتوبوسهای شهری که باید ستون فقرات جابهجایی درونشهری باشند، از نظر تعداد، پوشش مسیر و زمانبندی، پاسخگوی نیاز شهر نیستند و همین مسئله اعتماد عمومی به این ناوگان را کاهش داده است.
از سوی دیگر توسعه شهری در سنندج اغلب بدون پیوست حملونقل انجام شده است. احداث محلههای جدید، مراکز تجاری و اداری، بدون پیشبینی معابر مناسب، پارکینگهای عمومی و دسترسیهای استاندارد، فشار مضاعفی بر شبکه حملونقل موجود وارد کرده است. نتیجه این روند، خیابانهایی است که ظرفیت آنها سالها پیش تکمیل شده، اما همچنان بار ترافیکی بیشتری را تحمل میکنند.
کمبود پارکینگ نیز یکی دیگر از معضلات جدی شهر است. توقف دوبله خودروها در خیابانهای اصلی، بهویژه در مرکز شهر، به امری عادی تبدیل شده و عملاً بخشی از عرض خیابانها را از چرخه تردد خارج کرده است. این موضوع نهتنها ترافیک را تشدید میکند، بلکه احتمال بروز تصادفات و تنشهای اجتماعی را نیز افزایش میدهد.
نباید از نقش مدیریت شهری در این میان غافل شد. تصمیمهای مقطعی، نبود برنامه بلندمدت و اجرای پروژههای عمرانی بدون نگاه جامع، باعث شده حل معضل ترافیک بیشتر به اقدامات موقت محدود شود تا راهکارهای ریشهای. در حالی که شهرهایی با شرایط مشابه سنندج، با سرمایهگذاری در حملونقل عمومی، مسیرهای ویژه اتوبوس، فرهنگسازی استفاده از وسایل نقلیه عمومی و توسعه حملونقل پاک، توانستهاند تا حد زیادی این بحران را کنترل کنند.
البته سهم شهروندان نیز در این میان قابلانکار نیست. تغییر الگوی سفر، استفاده کمتر از خودروهای شخصی، رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی و مطالبهگری آگاهانه از مسئولان، میتواند نقش مؤثری در بهبود شرایط داشته باشد. با این حال، این تغییرات زمانی امکانپذیر است که زیرساختهای لازم فراهم شده باشد.
سنندج شهری با ظرفیتهای فرهنگی، تاریخی و انسانی بالاست، اما ادامه روند فعلی در حوزه حملونقل شهری، میتواند کیفیت زندگی در این شهر را بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد. حل بحران ترافیک، نیازمند نگاه علمی، برنامهریزی بلندمدت و همکاری همزمان مدیریت شهری و شهروندان است؛ در غیر این صورت، خیابانهای کوچک سنندج همچنان میزبان ترافیکی بزرگتر از ظرفیت خود خواهند بود.
ترافیک سنگین و ناکارآمدی حملونقل عمومی در سنندج، به یکی از جدیترین چالشهای شهری تبدیل شده؛ چالشی که مستقیماً بر کیفیت زندگی شهروندان تأثیر گذاشته است.
سنندج در سالهای اخیر با رشد جمعیت، افزایش خودروهای شخصی و گسترش نامتوازن شهر، با یکی از جدیترین مشکلات شهری خود یعنی ترافیک و ضعف حملونقل عمومی مواجه شده است؛ مشکلی که دیگر محدود به ساعات اوج رفتوآمد نیست و به بخشی از زندگی روزمره شهروندان تبدیل شده است.
ساختار کالبدی سنندج، بهویژه در هسته مرکزی شهر بر پایه خیابانهای باریک و بافتی شکل گرفته که پاسخگوی حجم فعلی تردد نیست.
خیابانهایی پاسداران، امام خمینی (ره) و اطراف میدان آزادی، روزانه شاهد گرههای ترافیکی طولانی هستند؛ گرههایی که نهتنها موجب اتلاف وقت شهروندان میشود، بلکه پیامدهایی چون افزایش آلودگی هوا، فرسودگی اعصاب و کاهش بهرهوری شهری را نیز به دنبال دارد.
در این میان رشد بیرویه استفاده از خودروهای شخصی نقش مهمی در تشدید این بحران دارد. نبود سیستم حملونقل عمومی کارآمد، منظم و قابلاعتماد باعث شده بسیاری از شهروندان حتی برای مسیرهای کوتاه نیز به استفاده از خودروی شخصی روی بیاورند، اتوبوسهای شهری که باید ستون فقرات جابهجایی درونشهری باشند، از نظر تعداد، پوشش مسیر و زمانبندی، پاسخگوی نیاز شهر نیستند و همین مسئله اعتماد عمومی به این ناوگان را کاهش داده است.
از سوی دیگر توسعه شهری در سنندج اغلب بدون پیوست حملونقل انجام شده است. احداث محلههای جدید، مراکز تجاری و اداری، بدون پیشبینی معابر مناسب، پارکینگهای عمومی و دسترسیهای استاندارد، فشار مضاعفی بر شبکه حملونقل موجود وارد کرده است. نتیجه این روند، خیابانهایی است که ظرفیت آنها سالها پیش تکمیل شده، اما همچنان بار ترافیکی بیشتری را تحمل میکنند.
کمبود پارکینگ نیز یکی دیگر از معضلات جدی شهر است. توقف دوبله خودروها در خیابانهای اصلی، بهویژه در مرکز شهر، به امری عادی تبدیل شده و عملاً بخشی از عرض خیابانها را از چرخه تردد خارج کرده است. این موضوع نهتنها ترافیک را تشدید میکند، بلکه احتمال بروز تصادفات و تنشهای اجتماعی را نیز افزایش میدهد.
نباید از نقش مدیریت شهری در این میان غافل شد. تصمیمهای مقطعی، نبود برنامه بلندمدت و اجرای پروژههای عمرانی بدون نگاه جامع، باعث شده حل معضل ترافیک بیشتر به اقدامات موقت محدود شود تا راهکارهای ریشهای. در حالی که شهرهایی با شرایط مشابه سنندج، با سرمایهگذاری در حملونقل عمومی، مسیرهای ویژه اتوبوس، فرهنگسازی استفاده از وسایل نقلیه عمومی و توسعه حملونقل پاک، توانستهاند تا حد زیادی این بحران را کنترل کنند.
البته سهم شهروندان نیز در این میان قابلانکار نیست. تغییر الگوی سفر، استفاده کمتر از خودروهای شخصی، رعایت قوانین راهنمایی و رانندگی و مطالبهگری آگاهانه از مسئولان، میتواند نقش مؤثری در بهبود شرایط داشته باشد. با این حال، این تغییرات زمانی امکانپذیر است که زیرساختهای لازم فراهم شده باشد.
سنندج شهری با ظرفیتهای فرهنگی، تاریخی و انسانی بالاست، اما ادامه روند فعلی در حوزه حملونقل شهری، میتواند کیفیت زندگی در این شهر را بهطور جدی تحت تأثیر قرار دهد. حل بحران ترافیک، نیازمند نگاه علمی، برنامهریزی بلندمدت و همکاری همزمان مدیریت شهری و شهروندان است؛ در غیر این صورت، خیابانهای کوچک سنندج همچنان میزبان ترافیکی بزرگتر از ظرفیت خود خواهند بود.
آدرس کوتاه خبر: