داستان فروتنی آقای شهردار

در جریان بازدیدهای رسمی و پروتکل‌های مرسوم سفر استاندار کردستان به سقز، یک انتخاب ساده، تمام معادلات منفی ذهنی و گلایه ها را به هم ریخت، ارسطو گویلی شهردار سقز صندلی آسوده خودرو لوکس اداری را به همکارانش سپرد و صندلی نامناسب ون خبرنگاران را انتخاب کرد. این تصمیم، روایتی جدید از رفتار بزرگ منشانه مدیریت را  نمایش داد؛ روایتی که نه در بولتن‌های خبری، بلکه در حافظه بلندمدت رسانه ثبت خواهد شد.

در دنیای مدیریت امروز فاصله میان مدیر و شهروند، بزرگ‌ترین مانع اعتماد است، حرکت دکتر گویلی، بیش از یک ژست متواضعانه، شکستن عامدانه همین فاصله بود، او این پیام را بدون لکنت مخابره کرد که جایگاه یک خدمتگزار، نه بالاتر، که در کنارمردم است، در حالی که بسیاری از مدیران در حصار تشریفات و خودروهای شاسی‌بلند از بدنه جامعه دور می‌شوند، شهردار سقز انتخاب کرد که هم‌سفر و هم‌کلام کسانی باشد که وظیفه‌شان بازتاب صدای مردم است. این انتخاب، سرمایه‌گذاری مستقیمی روی بزرگ‌ترین دارایی یک مدیر بود،اعتماد عمومی،بدون شک این رفتار، ریشه در یک فلسفه مدیریتی چهارساله دارد که بر پایه عمل‌گرایی و حضور میدانی بنا شده است.  

بی شک اگر این حرکت از سوی مدیری ناکارآمد سر می‌زد، به سرعت به نمایشی سطحی و عوام‌پسندانه تقلیل می‌یافت، اما کارنامه شهرداری سقز، این تواضع را معتبر می‌سازد،عملکردوی در ابعاد مختلف شهری کاملاً قابل مشاهده است،از دگرگون کردن کالبد شهر با پروژه‌های عظیم ساماندهی شهری، تا بخشیدن نفسی تازه به شریان‌های ضروری آن از طریق ساماندهی رودخانه سقز و پیشبرد پروژه بلوار ۴۵ متری،این اقدامات، در کنار تقویت روح شهر با احداث بوستان‌ها، نصب المان‌های فرهنگی و نوسازی ناوگان خدمات شهری، مستقیماً کیفیت زندگی شهروندان را هدف قرار داده است.  

این کارنامه نشان می‌دهد که مدیری که در ون کنار خبرنگاران می‌نشیند، همان کسی است که زبان عمران و آبادانی را نیز به خوبی می‌شناسد و ثابت کرده است که فروتنی، نه تنها مانع اقتدار مدیریتی نیست، بلکه آن را تقویت می‌کند.

چرا این حرکت کوچک، از تمام آن پروژه‌های بزرگ ماندگارتر است؟ زیرا شهروندان، بیش از آنکه آمار و ارقام بودجه را به خاطر بسپارند، صداقت رفتار را در ذهن خود حک می‌کنند. لبخندی که از سر رضایت بر لبان یک کسبه می‌نشیند وقتی خیابانش آسفالت می‌شود، از هر گزارش عملکردی گویاتر است.

بنابراین، آن حرکت ساده، به تمام شهروندان سقز این اطمینان را داد که مدیر شهرشان، درد و دغدغه آن‌ها را نه از پشت شیشه‌های دودی، بلکه از فاصله چند سانتی‌متری حس می‌کند.

 

بدون تردیداین رویکرد، درسی برای تمام مدیران است؛ قدرت واقعی، در توانایی تأثیرگذاری بر قلب‌هاست، نه صرفاً در اجرای پروژه‌ها،سقز امروز، به واسطه مدیریتش، در حال تبدیل شدن به الگویی است که نشان می‌دهد می‌توان هم کارآمد بود و هم مردمی ماند، این، سرآغاز فصلی نو برای شهری است که آینده‌ای درخشان را با همین اصول خواهد ساخت.

هرس مالی