جامعه مدرن امروز با کاهش تحرک فیزیکی و افزایش سبک زندگی نشسته مواجه است؛ وضعیتی که سلامت جسمی و روانی ما را تهدید میکند. اما برای اینکه بتوانیم در فعالیتهای اجتماعی مشارکت فعال و مؤثر داشته باشیم، ضروری است که فیزیولوژی و جسم ما آماده باشد. در این میان ورزش، فراتر از یک فعالیت جسمانی، نقش بسیار مهمی در تقویت تابآوری فردی و اجتماعی ایفا میکند.
ورزش به ما مقاومت بدنی میدهد و تابآوری اجتماعیمان را بالا میبرد؛ چرا که ورزش کلاس درس زندگی است؛ مکانی برای تمرین شکست و پیروزی، صبر و پشتکار. از این رو، ورزش یکی از ابزارهای قدرتمند برای درگیر کردن تودهها با معناها و ارزشهای اجتماعی است که موجب سلامت همگانی و ارتقاء کیفیت زندگی میشود.
در بعد فرهنگی، ورزش به عنوان سرمایه نمادین، نقشی حیاتی در مدیریت بحرانها و حفظ انسجام اجتماعی ایفا میکند. سرمایههای نمادین، آن داراییهای معنوی هستند که میتوانند جامعه را در شرایط دشوار و بحرانی هدایت و مدیریت کنند. در جامعه مدرن که بر پایه قرارداد اجتماعی استوار است، ورزشهای جمعی و همگانی به مثابه داستانی مشترک از این قرارداد هستند که ما را تمرین میدهند چگونه در قالب یک جامعه منسجم و پویا زندگی کنیم.
هدف اصلی ورزش فراتر از سلامت جسمی، تربیت انسانی پویا، مشارکتجو و پرسشگر است که توانایی تأثیرگذاری مثبت در جامعه را دارد. ورزش هم یک پدیده بزرگ اجتماعی است و میتواند بستر تغییرات اساسی و تحول در کشور باشد، خصوصاً وقتی با رویکرد جامعهگرایی و توسعه ورزش همگانی همراه شود.
علاوه بر اهداف فردی، ورزش نقش مهمی در اهداف اجتماعی از جمله صلح و همزیستی بینالمللی دارد. ذات ورزش تلاش و فعالیت مستمر است که این ویژگیها میتوانند به ما در زندگی روزمره کمک کنند تا همواره فعال، سالم و مسئولیتپذیر باشیم.
بنابراین، تقویت ورزش همگانی و توجه به ابعاد فرهنگی، اجتماعی و فردی آن نه تنها سلامت جامعه را تضمین میکند، بلکه سرمایههای نمادینی ایجاد میکند که میتوانند ما را به جامعهای پویا، مقاوم و متعهد به قرارداد اجتماعی تبدیل کنند.