روژان‌پرس: فتانه ولیدی، از صداهای ماندگار موسیقی کُردی، سال ۱۳۳۲ در سنندج و در خانواده‌ای هنرمند چشم به جهان گشود. پدرش، محمدشریف ولیدی، از اهالی موسیقی بود و همین فضای هنری زمینه شکوفایی استعداد او را فراهم کرد. فتانه از هفت‌سالگی آواز می‌خواند و استعدادش خیلی زود مورد توجه قرار گرفت. او بعدها موسیقی را نزد استادانی چون حسن کامکار آموخت و برای ادامه آموزش به هنرستان عالی موسیقی تهران رفت.فعالیت حرفه‌ای او از سال‌های جوانی و با رادیو آغاز شد. صدای او از رادیو سنندج و کرمانشاه به گوش مخاطبان رسید و در مجموع حدود ۶۵ ترانه کردی و فارسی از او ضبط شد. «صبری گل‌فروش»، «ئامان شیرین گیان»، «ئه‌ی یاری نازداری»، «دیده‌ی گریان»، «له‌سەر کانی» و «لای لای دڵم لای» از جمله آثاری هستند که در منابع مختلف به نام او آمده‌اند.
ویژگی مهم صدای ولیدی، علاوه بر قدرت و ظرافت، احساس عمیقی بود که در اجرای ترانه‌هایش جریان داشت. ژیوار شیخ‌الاسلامی، خواننده و مدرس آواز، از جنس صدای خاص و ظرافت زنانه او به‌عنوان یکی از عوامل ماندگاری آثارش یاد کرده است. او همچنین «لای لای دلم لای» و «بهار و گلزار و عشق» را از آثار برجسته ولیدی دانسته است.
اما مسیر هنری فتانه ولیدی بسیار کوتاه بود. او در حدود ۲۱سالگی از فعالیت حرفه‌ای فاصله گرفت و پس از آن سال‌های طولانی از صحنه موسیقی دور ماند. به این ترتیب، گنجینه‌ای از صدای او در همان سال‌های جوانی در رادیو ثبت شد؛ صدایی که با وجود کوتاهی دوران فعالیتش، در حافظه موسیقی کُردی باقی ماند.
فتانه ولیدی در مهرماه ۱۴۰۳، در ۷۱سالگی، در سنندج درگذشت. هنگام تشییع و خاکسپاری او، مردم با بازخوانی «لای لای دلم لای» با این بانوی آواز وداع کردند؛ گویی همان صدایی که سال‌ها پیش شنیده بودند، این بار به زبان مردم شهرش برای بدرقه او بازگشته بود.
نام فتانه ولیدی امروز تنها یادآور یک خواننده نیست؛ بخشی از تاریخ صدای زنانه در موسیقی کُردی است؛ هنرمندی که با عمر کوتاه فعالیت هنری، میراثی ماندگار از آواز، احساس و خاطره بر جای گذاشت.
