سلیمان اللهمرادی: دستهایی که سالها به چوب جان میدادند، برای همیشه آرام گرفتند.به گزارش روژانپرس، استاد عثمان رحمانزاده، هنرمند پیکرتراش بوکانی و خالق هزاران عروسک چوبی در ۶۹ سالگی چشم از جهان فروبست و به دیار باقی شتافت.
در عکسی که میبینید عروسکها در حلقهای از زندگی ایستادهاند؛ مردان و زنان کورد، کودک و سالخورده، ساز و آواز، آیین و کار… گویی خودِ مردماند که در سکوت، فقدان خالقشان را تماشا میکنند. این پیکرهها فقط مجسمه نیستند؛ روایت زیست کوردها در بستر تاریخاند.این هنرمند خوشنام بوکانی، راوی صادق رنجها و شادیهای مردمش بود. بازسازی صحنههای تکاندهنده بمباران شیمیایی سردشت و حلبچه در آثار او، از جمله ماندگارترین فعالیتهای وی در حوزه هنر متعهد به شمار میرود که نام او را برای همیشه در تاریخ هنر معاصر تثبیت کرد.
وی گوشهای از باغ شخصیاش در روستای ناچیت را به موزهای مردمی تبدیل کرد؛ موزهای سرشار از حس نوستالوژی که اینک گنجینهای کمنظیر برای بوکان محسوب میشود.
او تنها یک هنرمند محلی نبود؛ آثارش از بوکان تا تهران رفت. در سال ۱۳۹۰، نمایشگاه مجسمهها و پیکرههایش در برج میلاد تهران با استقبال گسترده مواجه شد و در شهرهای مختلف ایران، مخاطبان بسیاری را با جهانی که از دل چوب برمیخاست، آشنا کرد.
امروز استاد عثمان رحمانزاده رفته است، اما عروسکهایش ماندهاند؛ ایستاده، نگاهگر و شاهد؛ شاهد مردی که زندگیاش را نه برای شهرت، که برای ثبت هویت مردمش وقف کرد.
بوکان امروز نه فقط عزادار یک هنرمند، که پاسدار میراث مردی است که به چوب، زبان بخشید.یادش گرامی و نامش جاودان