گاهی یک حرکت ساده، از هزاران سخنرانی، بیانیه و برنامه پرهزینه رسانه‌ای اثرگذارتر است. گاهی یک تصویر، تاریخ را خلاصه می‌کند، و مبین عظیمی، کشتی‌گیر کوردستانی، دقیقاً چنین تصویری را به حافظه جمعی ایران هدیه داد. دستانی گره‌خورده، رو به مردم، در سکوتی که فریاد اتحاد از آن برخاست.در واپسین لحظات مبارزه، نه با زبان، نه با شعار، بلکه با بدن خسته‌ای که از رنج تمرین و رقابت می‌لرزید، مبین عظیمی پیامی را مخابره کرد که سال‌هاست جامعه تشنه شنیدن آن است. پیام همبستگی، فراتر از قومیت، مذهب و جغرافیا.
او این پیام را نه در یک شهر کوردنشین، بلکه در شهری غیرکورد و با اکثریت شیعه مذهب فریاد زد، جایی که هر حرکت نمادین، هزار تعبیر و تفسیر به دنبال دارد. اما عظیمی، بی‌پروا و صادقانه، دستانش را در هم گره کرد تا نکته‌ای ساده بگوید:
ایران، اگر بماند، با همین گره‌ها می‌ماند.
این حرکت، از دید من یک بیانیه اجتماعی بود. بیانیه‌ای که از دل محرومیت برخاست، از سرزمینی که سال‌ها با واژه «مظلومیت» گره خورده است اما هنوز بزرگ‌ترین پیام‌های انسانی را این سرزمین صادر می‌کند. بله این کوردستان است که همچنان اتحاد را فریاد می زند ساده و بی ریا.
تلخ‌ترین و در عین حال درخشان‌ترین بخش این ماجرا، آنجاست که این پیام بزرگ، از جایی برخاست که کمترین سهم را از قدرت، رسانه و ثروت دارد. مبین عظیمی، بی‌آنکه پشتش به شبکه‌های عظیم رسانه‌ای یا سرمایه‌های پرصدا گرم باشد، کاری کرد که بسیاری با همه تریبون‌ها و قدرت‌ها از انجامش عاجزند.
حرکت او، در عین سادگی، پاسخی روشن به جدال‌های بی‌پایان، حاشیه‌سازی‌ها و شکاف‌هایی بود که برخی آگاهانه یا ناآگاهانه در جامعه می‌دمند. پیامی که شاید نتوان با میلیاردها تومان هزینه تولید برنامه‌های پر زرق و برق به مردم القا کرد، اما با گره خوردن دو دست صادقانه، مستقیماً به قلب‌ها نشست.
مبین عظیمی، بی‌آنکه نام کسی را ببرد، درسی بزرگ به همه داد، به مدیران، مربیان، چهره‌های رسانه‌ای و حتی آنان که گمان می‌کنند اتحاد با دستور و بخشنامه ساخته می‌شود. او نشان داد اتحاد، نه محصول قدرت، که زاده صداقت است.
امروز، آن تصویر در شبکه‌های اجتماعی دست به دست می‌شود، نه به خاطر تکنیک فنی کشتی، بلکه به خاطر تکنیک انسانی یک انسان. انسانی که از دل محرومیت برخاست، اما پیامش جهانی بود.
و باز هم، فرهنگ و روح کوردی، به ایران و ایرانی ثابت کرد که هنوز می‌توان بی‌هیاهو، بزرگ بود.. هنوز می‌توان بدون شعار، وحدت در عین کثرت آفرید. و هنوز می‌توان از حاشیه جغرافیا، به متن انسانیت راه یافت.
بیانیه مبین، متین بود و در مقابل دستان وحید شمسایی درخشید، چون او برایش ایران مهم بود، کوردستان مهم بود، انسان مهم بود. مبین متین ما، عظیم اتحاد شد.